Утга алга уу?

Үнэндээ үхлийн талаар ярих гэсэн юм. Учир нь урьд шөнө их л жигтэй сонин зүүд зүүдэлсэн. Хэн ч юм бэ нэг хүн(унзад хоолойтой) намайг тонилгох гээд хөөгөөд байсан. Би шөнөжингөө л зугтсан. Өглөө усан хулгана болсон амьтан сэрээд "Би амьдралд ямар их хайртай юм бэ" гэдгээ мэдлээ. :P Үнэндээ амьдралаас уйдлаа гэхэд үхэл яг л дэргэд минь байж л байдаг. Алхам бүрт минь амьд явах үхэх боломжууд яг л эн тэнцүү. Бидний нийгэм, бидний ааш араншин, бидний рефлекс, үйлдэл бүхэн минь үхлээс хамгаалагдаж үе уламжлан сайжирсаар ирсэн. Таван давхрын балкон дээр тамхи татаж байхдаа би унаж болох. Хоолоо болгосны дараа хаагаагүй хийндээ гал авалцуулж дэлбэрч үхэж ч болох. Ердөө л шүршүүр дор хальтирч унаад ч үхэлд хүргэхүйц гэмтэл авч болно. Хүмүүс бид эмзэг бүтэцтэй атал яасан урт наслана вэ. Агшин бүрт амьсгалах, алхам бүрт харж сонсож хүртэх, хоног бүрт хооллох, хааяа нэг янаглах гээд хэтэрхий олон нөхцөл хүмүүс бидний амьд оршиход шаардлагатай. Орчин тойронд минь тохиож болох ослын боломжууд үй түмээрээ байна. Тэгсэн атал би амьдарсаар л. Сэтгэл минь хэдий хоосорч маргаашийг хүлээх хүсэл үгүй. Гэвч эгэл биеийг минь бүтээх түг түмэн эд эсийн ашиг сонирхол дээр үндэслэгдэх зөн совин намайг амьд байлгасаар л байна. Тиймээ би амьдралд хайртай. Гэхдээ амьдрах сайхан биш. Урьд шөнийн зүүдэнд үхлийн өмнө явахад ганц л хүсэл толгойд минь байсан. С....тай уулзах. Шар охин хэвээр л санагдах юм даа хойд зүгийн бэр хоёр хүүгийн ээж болсон атал. Хүсээгүй хүлээлт. Хүрч үл чадах төгсгөл. Миний өнөөдөр. Маргааш Ди өдөр. Магад дараа нь би шинэ хүн.