...Утаатай Улаанбаатрын жихүүн өглөө уур савсуулан алхах бүсгүй гараа хагас өргөн зөрж өнгөрөх жижиг тэргийг дагуулан харна. Түүний ард мөнөөх бүсгүйг даган нэг залуу зогсох аж. Тэд зам дагуу бээвэгнэн алхана. Арга ч үгүй биз нимгэхэн гоёлын хувцастай биеийг үүрийн жавраас ганцхан куртка хамгаалж дөнгөх нь юу л бол. Эмэгтэй гэр лүүгээ яарна. Сэтгэл нь түгших агаад түүний өмнө ямархан аюултай явдал хүлээж буйг тааварлана. Магадгүй энэ түүний анхны гэм биш байж болох. Гэвч тэр энэ удаад хожимджээ. Цаг хэдийнэ өглөөний зургаа болсон. Эр нөхөртэйгээ гэрлэснээс хойш олон жил өнгөрсөн ба тэд хөөрхөн охиныхоо хамтаар гурвуул эгэлхэн аж төрдөг. Тэр ухаан уужуу бөгөөд гэр бүлийн ариун нандин байдлыг эрхэмлэнэ. Тийм ээ түүнийг хүүхэд байхад ч тэдний гэр бүл эцэг эх нь ийм л үлгэр дуурайл үзүүлсэн. Амьдрал түүнд нэг хайрыг өгч харин тэр үүнийгээ шүтэн тахиж хатуужин суусаар залуу насыг ухамсартаа хүлэгдэн үдсэн ажээ. Эр нөхрийнх нь чанд хатуу зан үүнд нөлөөлсөн ч байж болох. Гэхдээ амьдрал түүнийг мартсангүй. Шагнаж бас шалгахаа мартаагүй. Түүнийг тойроогүй. Чанд хатуу сэтгэлийнх нь өмнө өмөлзөх зүрхээ яалтай. Гэхдээ энэ агшинд түүний цээжинд ганц л айдас хургана. Түүний босгож бүтээж аливаа бүхнээ золиослосон амьдрал нуран унавал яах вэ? Хадам ээж аав нь юу гэх бол? Найз нөхөд ах дүү нар нь яаж хандах бол? Энэ бүхнээс илүүтэй эр нөхөр нь бодогдоно. Эрлэгийн элчийн дүрээр бодолд нь цухалзан цухалзан гарч ирсээр л. Энэ л агшинд тархи нь түүнд нэг л зам зааж тэр замын төгсгөлд нуран унах амьдрал нь байх агаад түүнээс цаашхи нь харанхуй. Ийн алхсаар тэр гэрийнхээ хаяанд ирж. Орцондоо ороод өгсөх шат нь яг л цаазын тавцан шиг агаад хаалга онгойгоод хаагдахад түүний толгойг тас татан хаяах мэт...
Хүмүүн бид нэг л амьдрах учир нэг л дурлах ёстой гэж үү? Нэг л хүнийг хайрлаж энэрч нэг насыг барах ёстой юу? Магадгүй тийм. Үгүй ээ тийм. Ухамсар надад ч үүнийг захидаг. Гэр бүл үр хүүхэд тэднийг хайрлаж энэрч өсгөж хүмүүжүүлж, улс эх орондоо зүтгэж чадсан бол нэгэн насны хэрэг, амьдралын өмнө хүлээсэн үүрэг. Улсын иргэн болоход чинь гардуулж өгсөн үнэмлэх чинь байна уу? Байгаа. Тэгвэл ажилла. Улс эх орон чинь шаардаж байна. Гэрлэх ордонд шохоорхолдоо итгэж баталгаажуулсан гэрлэлтийн баталгаа байна ш дээ. Тэр чинь бусдын гэр бүлийг үймүүлчих вий гэж хоёуланд нь өгсөн бусдын даалгавар. За боллоо. Ингээд л бид чинь энэ нийгмийн эрэг шураг болох нь тэр. Үүнд ямар ч эцэс төгсгөл байхгүй. Биднээс гарах үр хүүхэд бидний амьдрал алдаа бүхнийг давтаж бидэн лугаа адил шаналах болно. Бидний өвөг дээдэс ч ийм л байсан. Бид чинь төгсгөлгүй үргэлжлэх орчил хөдөлгөөнийг бүрдүүлэгч эгэл хэсгүүд. Гэхдээ бидэнгүй ч хөдөлгөөн мөнх.

















